SERYOSO si Paolo nang bitiwan ang pangungusap na iyon. Napatitig si Sydney sa binata. Hindi na niya kailangang tanungin uli ang sarili niya kung nagbibiro lang ito. Talagang seryoso ito.
“Paolo,” tangi niyang nasabi.
“Sa akala mo ba’y madaling isantabi ang walong taong pinagsamahan natin?” wika nito. “Hindi, Sydney. Halos imposible. Eight long years. Naroroon ang lahat ng masasaya at ilang masakit na alaala. Sa loob din ng walong taon iyon ay bumuo tayo ng mga pangarap para sa kinabukasan natin na magkasama tayo. Pero sa isang iglap ay nasira na lang.”
“Pinalitan mo ako, Paolo,” aniya.
Matigas itong umiling. “Hindi tayo nagkahiwalay dahil pinalitan kita. Alam mong hindi iyon ang totoong dahilan. Sa huli na lang iyon. It’s pride, Sydney. Pride mo at pride ko.”
He was right. Wala namang
