Tumango silang dalawa at nagsimulang maghanap ng pinakamalapit na labasan, na tila isang storage room na may pinto at bintana.
Pareho silang nag-eexplore mula umaga at ngayon ay nagsisimula nang sumakit ang kanilang mga kamay dahil sa mabibigat na bag na puno ng mga gamit na dala.
Halos tanghali na at nagsimula ng kumalam ang kanilang mga sikmura. Gayunpaman, ang pagkain na kinain nila kaninang umaga ay hindi kasing kasiya-siya gaya ng inaakala nila, kaya nagpasya silang hindi na kumain.
Maaaring hindi sapat ang pagkain para sa kanilang kaligtasan, but at least they could survive until tomorrow when another batch of food arrives. That thought alone gives them hope.
Makalipas ang ilang minuto, may nakita silang pinto. Inilabas ni Rose ang kanyang susi. Sinubukan niyang i-unlock ito,
