Nilapit ko sila sa'kin at hinawakan ko ang mga kamay nilang dalawa. Pinipigilan ko na ang mga luha ko dahil ayokong makita nila akong umiiyak. Baka mamaya ay isipin nilang mahina ako at ayokong isipin nilang mahina ako dahil kailangan kong magpakatatag para rin maging matatag sila.
Kahit papaano ay sinusubukan kong ngumiti-ngiti sa harap nila kahit na minsan ay nahihirapan na rin ako. Mas gusto ko na masaya lang sila.
Naiintindihan ko naman na kailangan ko ring magpakatotoo at kailangan kong umiyak kapag nanghihina ako at nasasaktan. Pero mga bata pa sila para maintindihan ang hirap ng buhay.
"Hannah, Jacob, makinig kayo kay Ate," pagsasalita ko habang nakahawak sa mga kamay nilang dalawa. Hawak ko sa kaliwang kamay ko ang mga kamay ni Jacob at hawak ko naman sa kanang kamay ang mga kam
