REECE
Sa sobrang dilim ay hindi ko maaninag ang mukha niya. Mayamaya lang ay parang dumausdos ang kamay niya sa baseball bat, hanggang mahawakan ang palapulsuhan ko. Nabahala ako, kaya nagpumiglas ako. Ngunit sa higpit ng pagkakahawak niya sa akin ay hindi ako nakawala.
“Bitiwan mo ‘ko! Lee, tulong!” Paulit-ulit akong humingi ng tulong sa pagbabakasakaling maririnig ako ni Lee. May sinasabi ang lalaki, pero hindi ko siya pinapansin dahil nangingibabaw ang pagkataranta ko, na baka may gawin siya sa akin.
Sana nagpasama ako kay Lee dito, katulad ng ginawa ni Serge. Naiintindihan ko na ngayon kung bakit gusto niyang samahan ako. Katulad nito, mag-isa lang ako dito. Hindi ko alam kung paano ko didepensahan ang sarili ko. Kulang pa ako sa kaalaman.
Walang kahirap-hirap na pinatalikod niy
