Tahimik na napatingin ako kay Kenneth na hindi man lang ako pinapansin bagkus ay nakatuon lamang ang atensyon nito sa pagkain na nasa harap nito.
Medyo nakaramdam ako ng kirot sa dibdib ko sapagkat hindi ako sanay na ganito ito katahimik.
Pero tanggap ko naman dahil simula pa kanina nang makababa ako galing sa aking kwarto ay nakatingin ito sa akin na tila ba nang-aakusa.
Siguro ay dahil sa tagal ni Rohws sa kwarto ko at ang mahirap sa parte ko ay ang katotohanan na hindi ko alam kung ano ang iniisip nito tungkol sa akin.
Samantalang hindi ko rin magawang ilibot ang mga mata ko sa paligid ko dahil alam kong nakatingin lamang sa akin si Rohws at ayaw akong tigilan. Isa pa hindi ko gustong makita ang ngiting tagumpay nito.
Hindi ko matanggap na nagagawa kong hayaan ang lahat ng ito na
