Tahimik ang biyahe pauwi.
Walang music.
Walang kwentuhan.
Magkatabi kami,
pero parang ang layo.
Napahigpit ang hawak ko sa seatbelt.
Troy…
Hindi ko na kinaya.
“Troy…” tawag ko.
“Hm?” sagot niya, hindi pa rin tumitingin.
“Galit ka ba?”
Napahinga siya nang malalim.
“Hindi.”
Pero ramdam ko,
hindi siya okay.
“Pero nasaktan ka,” sabi ko.
Tahimik.
Hindi siya sumagot agad.
Hanggang sa,
“Konti.”
Diretso.
Napapikit ako.
“Sorry…”
“Hindi ko sinasadya…”
“Hindi ko lang talaga kaya pa…”
Napahigpit ang boses ko.
“Hindi pa ako ready, Troy…”
Tumigil siya sa pagmamaneho.
Pinark niya ang sasakyan sa gilid.
Tahimik.
Humarap siya sa akin.
“At kailan ka magiging ready?” tanong niya.
Natigilan ako.
“Hindi ko alam…”
Tumingin siya sa akin,
diretso.
“Cathy…”
“Hindi kita pinipili
