Mhelcah's POV
Lumipas ang mga araw at mga linggo. Naging normal ang lahat sa amin ni Simon. Ngayon ko naramdaman na ang lahat ng pag-aalala niya para na lang talaga sa anak niya na nasa sinapupunan ko. Hindi ko alam pero dito na ito tumira sa Mansiyon.
Wala naman akong masabi sa kabaitan ni Mama Caye at nang mga kapatid niya. Sobrang maalaga at mababait silang mga tao. Nakaupo ako ngayon sa kama niya. At si Simon naman ay nagbibihis.
"Aalis ako ngayon, baka madaling araw na ako makauwi. Huwag mo na akong hintayin," saad niya sa akin.
"Hindi naman kita hinihintay," sagot ko sa kanya.
"Hindi daw, alam ko na palagi mo akong hinihintay umuwi." Nakangiting sagot niya sa akin.
"Hindi kaya!" Napaiwas pa ako nang tingin dahil ayaw kong aminin sa sarili ko na tama siya. Hindi ko puwedeng ipa
