HALIK SA DILIM ( Completed )

Chapter Six - Getting caught?

SA gitna ng nakatutulig na tunog ng cellphone, mabilis na kumilos ang isip ni Elena. Bago pa tuluyang makayuko si Clara, mabilis na gumapang si Elena palabas sa kabilang dulo ng kama—sa bahaging malapit sa walk-in closet.

Dahil sa gulat, napatingin si Clara sa direksyong iyon. "Elena?"

Lumabas si Elena mula sa closet, bitbit ang isang tumpok ng mga damit ni Clara. Nakasuot na siya ng sariling shorts pero suot pa rin ang oversized shirt ni Julian, na butas-butas na ang pagkakabutones.

"Mom! You scared me!" hingal na sabi ni Elena, pilit na pinapakalma ang boses. "Kanina ko pa hinahanap 'yung phone ko, nahulog pala sa loob ng closet mo."

Napatayo si Clara, bakas ang kalituhan. "Anong ginagawa mo sa kwarto namin, Elena? At bakit... bakit suot mo ang polo ni Julian?"

Hindi kumurap si Elena. Tumingin siya kay Julian na tila ba binabalaan ito na huwag magsalita. "Kukuha sana ako ng isusuot na pantulog, Mom. Nilalabhan pa kasi lahat ng gamit ko. Hiniram ko muna 'to kay Julian, sabi niya okay lang kanina bago siya nakatulog."

Lumingon si Clara kay Julian. "Totoo ba 'yun, Love?"

"Y-yes," utal na sagot ni Julian, dahan-dahang bumabalik ang kulay sa mukha. "Sabi ko kumuha na lang siya ng kahit ano sa closet."

Lumapit si Elena kay Clara at niyakap ito, isang mapangahas na kilos para amuyin ang sariling pabango sa balat ng kanyang ina habang nakatitig nang diretso kay Julian. "Sorry, Mom. I didn't mean to wake him up. Sige na, rest na kayo. Goodnight."

Nang makalabas si Elena, naiwan si Julian na nakatulala. Ligtas sila sa ngayon, pero alam niyang hindi titigil si Elena. Ang pagpasok nito sa closet at ang pagsagot nang direkta kay Clara ay isang mensahe: Kaya niyang kontrolin ang sitwasyon, at hawak niya si Julian sa leeg.

Hihiga na sana si Clara sa tabi ni Julian nang mapansin niya ang isang bagay sa sahig—ang isang butones na natanggal mula sa polo ni Julian kanina habang nagmamadali sila.

Dahan-dahang yumuko si Clara at pinulot ang maliit na butones.

Tinitigan niya ito nang matagal bago tumingin sa polo ni Julian na nakasabit sa likod ng pinto—ang polong kapareho ng suot ni Elena kanina.

"Julian," tawag ni Clara, ang boses ay wala nang lambing. "Ang butones na 'to... galing ito sa polo mo. At bakit ito nasa sahig malapit sa kama natin, kung sabi mo sa kusina mo lang pinahiram kay Elena ang damit?"

Napalunok si Julian. Ang bawat kasinungalingan niya ay tila unti-unti nang bumabaligtad sa kanya. "Baka... baka natanggal lang kanina habang hinahanap niya 'yung phone niya."

Hindi sumagot si Clara. Tumayo siya at dahan-dahang lumapit sa closet. Binuksan niya ito at tiningnan ang mga damit na kinuha ni Elena kanina.

Napansin niya ang amoy sa hangin—hindi amoy ng kulob na closet, kundi ang amoy ng pinaghalong pawis at ang matapang na pabango ni Julian.

"Bakit amoy lalaki dito sa loob, Julian?" tanong ni Clara, ang kanyang mga mata ay nagsisimula nang mangilid ang luha dahil sa hinala. "At bakit mukhang balisa kayong dalawa ni Elena?"

"Love, you're just tired. Let's just sleep—" sububok na lumapit ni Julian para hawakan ang balikat ng asawa.

"Don't touch me!" ganti ni Clara, umiwas siya. "I’m not stupid, Julian. I saw how she looked at you at dinner. I saw the way you couldn't look at her."

Sa gitna ng kanilang pagtatalo, bumukas muli ang pinto. Nakatayo doon si Elena, nakasandal sa frame ng pinto habang pinaglalaruan ang laylayan ng polo ni Julian. Wala na ang takot sa mukha niya; sa halip, may bakas ng tagumpay.

"Mom, stop shouting. You'll give yourself a headache," seryosong sabi ni Elena. "Kung may gusto kang malaman, bakit hindi mo itanong sa akin? O mas mabuti... itanong mo sa asawa mo kung bakit niya ako binuhat paakyat dito."

Nanlaki ang mga mata ni Julian. Sinadya ni Elena na ilaglag siya. She was forcing the explosion.