Chapter 35.2
Light
Sumama ako sa kanila. Buong-biyahe ay hindi ko siya pinapansin ni binibigyan ng atensyon. Hindi ko alam ang maramdaman kong emosyon noong makita ko nang harapan ang aking ama. Wala sa sariling hinaplos ko ang dogtag na binigay ni Melissa. Panandalian ay naging kalmado ako. Huminahon ako.
Dinala niya ako sa kainan kung saan din ako dinala noong babaeng mayordoma niya. Buong panahon na magkasama kami ay hindi ko siya kinakausap.
Umupo na siya sa harapan ko. Umipon ang luha sa kaniyang mga mata. Nakita ko ang namuong bukol sa kaniyang lalamunan. He’s trying to suppress his cry.
“S-Son…” his voice cracked.
I felt the sting in my eyes the moment he called me son. I tried deciphering my emotions. My feelings were shallow and void for him. For them. I tried questioning my
