Deliciously Cursed

Chapter 4

"Bitiwan niyo ako!!!" sigaw ni Liliana, pilit kumukuwala sa pagkakahawak ng dalawa lalaki sa kanya.

"Saan kaya dumaan 'yong Alexiel na 'yon? Ang imposible naman kasing isipin na nasalisihan tayo, eh lahat ng puwede niyang daanan may tao tayo." tanong ng isang pulis habang maingat na nagmamaneho sa gitna ng ulan. Lumiko ang surveillance van sa kabilang kanto at tinahak ang madilim na kalsada.

"Ang lakas ng ulan..." Napatigil sa pagsasalita ang isang pulis nang may maaninag siya sa hindi kalayuan.

"Tulungan niyo ako!!!" hiyaw ni Liliana habang pilit siyang ipinapasok sa kotse ng tatlong kalalakihan

"TIGIL! MGA PULIS KAMI!" sigaw nito saka nagpaputok ng warning shot.

Naalerto ang tatlong lalaki nang magbabaan ang mga pulis sa trailer van. Kaagad nilang binitiwan si Liliana. Mabilis na sumakay ng kotse saka pinaharurot ang sports car.

Lalapitan sana ng mga pulis si Liliana para i-rescue. Pero tumakbo ito palayo sa sobrang takot. Nanginginig ang mga tuhod, muntik pa siyang madapa sa sobrang pagkataranta. Pero wala siyang pakialam. Ang tanging alam lang niya ay kailangan niyang makalayo.

Samantala, mangilang beses nang itinapik ni Gio ang ballpen sa manibela ng kotse, habang tahimik na pinagmamasdan ang malakas na pagbuhos ng ulan.

Imposible siyang nakalabas ng building ng hindi namin napansin... maliban na lang kung may nagleak ng information tungkol sa operation namin ngayon. Pero hindi rin eh, ang tanong paano siyang lumabas ng building?

Tumunog ang communication radio at kaagad naman yun sinagot ni Gio.

"May nasawata kaming attempted kidnapping, area 805. Kasalukuyan naming hinabol ang mga suspek. Pero nakatakbo yung biktima."

"Malapit ako sa area, akong bahala." Kaagad iniistart ni Gio ang kotse at pinatakbo ito.

Sumilong si Liliana sa malaking puno at mahigpit na niyakap ang sarili. Basang-basa siya ng ulan at nanginginig ang kalamnan sa sobrang lamig.

Napasandal siya sa puno nang muling umikot ang kanyang paningin. Mariin siyang napapikit nang magsimula na naman gumuhit ang matinding hapdi sa kanyang sikmura. Gutom na gutom na siya at unti-unti na naman siyang nanghihina.

Napatingin siya sa paligid at muli niyang napansin ang malaking billboard ni Alexiel. Nakatingin ito sa kanya na para bang nanunuya. Doon lang niya napagtanto na bumalik lang siya sa building na pinagmulan niya.

Don't you ever set your foot on my door step begging for help. 'Coz b***h I won't be here...

Hindi na napigilan pa ni Liliana ang sarili at napahagulgol na ng iyak. Napaupo siya at mahigpit na niyakap ang sarili.

"Miss, are you alright?"

Napatigil siya sa pag-iyak.

"Anong nangyari sayo?" nag-aalalang tanong ni Gio sa dalaga. Bumaba ang kanyang tingin sa basang-basang damit nito, pati na rin sa paa at mga binti nito na kanina pa nanginginig. Kaagad niyang hinubad ang suot na jacket saka maingat na isinuot ito sa dalaga.

Uminit ang pakiramdam ni Liliana. Gusto niyang pasalamatan ang lalaking tumulong sa kanya, pero sadyang nagdodoble na ang kanyang paningin at hindi na niya maaninag ang itsura nito.

"Pulis ako huwag kang matakot." Ipinakita ni Gio ang ID at chapa niya, saka inakay ito patayo. Hinawi niya ang magulong buhok nito, ngunit napamaang siya no'ng makita ang maganda nitong mukha.

Sure, he saw lots of beautiful girls before, but not as angelic as this one. Her hazel brown eyes, her soft smooth skin and her supple pinkish lips that is begging to be kissed.

Gio shook his head. He shouldn't be thinking of inappropriate things. But he can't take his eyes off her. She smell so good, ridiculously good for someone who's been totally soaked from the rain.

Pilit tumayo si Liliana pero biglang nanlambot ang kanyang mga tuhod. Mabilis siyang sinalo ni Gio at mahigpit na hinawakan. Nagkalapit ang kanilang mga mukha at hindi naiwasang magkatinginan.

Liliana felt warm and safe, as this young man held her close against his chest. Her eyes became heavy. She smelled something really nice, something her body has been craving for— something Deliciously sumptuous

It only takes one human soul...

Mariing napalunok si Liliana habang pinagmamasdan ang binatang hindi man lang niya maaninag. Bumigat ang kanyang paghinga at nanuyo bigla ang kanyang lalamunan. Hindi na niya maintindihan ang sarili, parang gusto na niya itong sunggaban. Yakapin ng mahigpit at halikan sa labi...

Only a human's soul can end your suffering. Don't fight it. You want him— you want him NOW!

Mabilis siyang napailing. Hindi... hindi... ayoko.

Kung ano-ano na ang kanyang naririnig at hindi na rin niya nagugustuhan ang kanyang mga naiisip.

Maski si Gio ay naguguluhan na. Gusto niyang bitiwan ang dalaga pero hindi niya magawa. Napako ang tingin niya sa mga labi nito at habang tumatagal ay parang gusto na niya itong angkinin.

Why don't you taste your prey... Kiss him... An eerie evil voice kept whispering in her ears and to make it even creepier. It was her own voice she was hearing.

Taste him... Liliana.

Just one good fuck...

Liliana pulled him close, their lips almost touch. Her hazel brown orbs deepened in color and streaks of red lights glinted in her eyes.

Mariing pumikit si Liliana at buong lakas na itinulak palayo ang binata. Mabilis siyang tumalikod saka umiiyak patakbo sa gitna ng malakas na buhos ng ulan.

Natulala si Gio sa mga pangyayari at naiwang basang-basa ng ulan sa ilalim ng puno. Pilit tinatanaw ang dalagang muntik na niyang halikan kani-kanina lang.

What did just happen?

Halos mahawi ang mga tao na naglalakad sa daan maiwasan lang siya. Pinagtitinginan siya ng mga ito ngunit ni-isa ay walang tumulong sa kanya.

Bakit ba nangyayari sa akin 'to?

Napahagulgol siya ng iyak habang tumatakbo. Sobrang hapdi na ng mga mata niya, hindi na niya alam kung dahil ba sa ulan o dahil kanina pa siya umiiyak.

Hindi pa ba sapat na pinaalis ako sa langit? Na pinagkaguluhan ako sa impiyerno? Hanggang dito ba naman sa mundo ng mga tao? Ano bang ginawa kong kasalanan at sinumpa ako nang ganito?

Hindi alam kung saan pupunta, hinayaan lang niya kung saan siya dalhin ng kanyang mga paa. Lumiko siya sa madilim na eskinita at napalingon ang dalawang lalaking nadaanan niya.

Sandali siyang tumigil at hinabol ang kanyang paghinga. Ngunit nabigla siya nang biglang may humablot sa kanyang kwintas at napigtas ito.

Unless you wanted to drive the whole city crazy chasing after you, then go ahead ---take that necklace off.

Nanlaki ang kanyang mga mata no'ng biglang tumigil ang dalawang lalaking snatcher sa pagtakbo, pati na rin ang apat pang kalalakihan na naglalakad lang sa daan. Napaurong siya nang sabay-sabay itong lumingon sa kanya. Tila wala sa mga sarili at punong-puno ng pagnanasa ang mga mata.

"H-Hu-wag ka-kayong lalapit," Halos madapa pa siya kauurong habang pinagmamasdan ang paglapit sa kanya ng anim na kalalakihan.

Tulong... Tulungan niyo ako. Nanginginig niyang bulong sa sarili.

Bigla siyang sinunggaban ng mga ito at pinagkaguluhan.

"TULUNGAN NINYO AKO!"

Mabilis na napalingon si Alexiel sa labas ng bintana ng studio habang nagpho-photoshoot.

"Alexiel... Alexiel..." pagtawag ng photographer sa kanya. Ngunit napako ang kanyang tingin sa malakas na ulan sa labas ng bintana.

"Alexiel, would you please look at the camera?"

"Tulungan ninyo ako," iyak ni Liliana.

Halos magpatayan na ang anim na lalaki habang pinag-aagawan siya. Hinawakan siya ng mga ito at pilit nililislis ang kanyang damit.

"Parang awa niyo na! Tulungan niyo ako!!!" hiyaw ni Liliana habang nagpupumiglas laban sa mga ito. Napatingin siya sa madilim na bahagi ng kalsada at isang pamilyar na mukha ng lalaki ang kanyang nakita.

Alexiel... she helplessly whispered.

But the guy just stood there with his deep cold eyes, completely unsympathetic. Both arms across his chest.

"Tulungan mo ko..." sumamo niya.

They pinned her weak body down. She gritted her teeth and cried as they forced her legs to part. But these men are killing each other just to be on top of her.

"Tulungan mo ko!"

But Alexiel didn't move an inch. He just looked at her miserable face with no sign of remorse.

Beg for it.

She bit her trembling lips and cried.

"Parang awa mo na, Alexiel. Tulungan mo ko!"

Alexiel didn't move an inch. He just looked at her miserable face with no sign of remorse.

Beg for it.

She bit her trembling lips and cried. "Alexiel, please help me!!!"

I'll never do it for free young succubus...

Halos mapunit ang lalamunan ni Liliana kasisigaw, habang walang habas na pinagpupunit ng mga kalalakihan ang kanyang damit.

"KAHIT ANO! PARANG AWA MO NA!"

His eyes glowed purple amidst the deep darkness. He flicked his hand and everything around him stopped. Bolts of lightning halted on the dark night sky and crystal clear raindrops hang motionless on mid-air.

There was complete utter silence. Only the sound of Alexiel's footsteps against the wet pavement echoed across the street.

Lumakad siya patungo sa dalaga na pawang nakahinto rin. Mamumugto ang mga mata, punit-punit ang damit at basang-basa ng ulan. Marahang tumalas ang tingin niya sa anim na kalalakihan. Hindi niya mapigilang mapangiwi, habang pinagmamasdan ang mga hayok na itsura nito na kulang na lang ay magpatayan na makubabawan lang si Liliana.

Filthy humans...

His eyes flared and dark purple flames ate up their bodies. He stared down at them with pure disgust as they burn through the purple heat-haze. Ashes fell and covered Liliana's body, totally frozen in time. He stood beside her and looked at her face for a moment.

How can someone look so irritatingly pretty, even when terrified to death?

He flicked his hands and everything resumed.

Halos mapa-iktad si Liliana no'ng gumuhit ang kidlat sa madilim na kalangitan at sinundan ng nakabibinging kulog. Habol-hininga siyang napatingin sa buong paligid, sa gitna ng malakas na ulan. Wala nang tao roon, wala na ang mga lalaking nagtangkang manamantala sa kaniya.

Tanging isang binata na lamang na nakasuot ng pulang coat, ang matikas na nakatindig sa kanyang tabi.

"Halika na..." walang emosyong wika nito sabay lahad ng kanyang palad.

Halos mangatal ang buong katawan ni Liliana no'ng marinig ang pamilyar na malamig na boses nito.

Inabot ng dalaga ang kanyang kamay, ngunit laking gulat niya nang bigla na lang siyang yakapin nito. Dama niya ang panginginig ng buong katawan ni Liliana. Takot na takot at walang tigil sa pag-iyak, habang mariing nakabaon ang mukha nito sa kanyang leeg.

"Akala ko hindi mo na talaga ako tutulungan..." iyak ni Liliana. "Salamat..."

Napatigil si Alexiel. Hindi niya alam kung dapat ba siyang kilabutan? Sa loob ng isang libong taon, ngayon lang siya nakarinig ng sinserong pagpapasalamat mula sa isang dalagang wala naman siyang balak tulungan.

"Anong salamat?" anas niya. "Malinaw ang usapan nating may kapalit ito."

Ngunit hindi na sumagot si Liliana. Hinang-hinang na lang itong tumango habang nakasandal sa kanyang leeg.

This is definitely not the first time that women wrapped their arms around hi— not just arms, even their legs. They clung to him helplessly. Begging him to stay for a night of sinful pleasure. Asking him to satisfy their lustful needs as if it was life and death.

But this particular woman. Clung to him for her dear life. Like he's someone to depend on, someone who can be trusted... like he's some sort of a savior.

The f**k? He can't help but cuss. Demonyo ako, hindi ako super hero.



Asar niyang binitiwan si Liliana, pero tuluyan na pala itong nawalan ng malay. Dumulas ang katawan nito pababa. Pero hindi rin natiis ni Alexiel at kaagad niya itong sinalo. Mahigpit niyang hinawakan si Liliana saka inilapit sa kanyang dibdib. Hindi niya tuloy naiwasang magkalapit ang kanilang mukha at mapatingin sa dalaga.

"Stupid..." Alexiel whispered. "You could have eaten their souls, but you chose to be the victim. How pathetic."

Binuhat siya ni Alexiel at tuluyang naglaho sa gitna ng dilim.

****

Marahas na kumalabog ang malaking pinto ng bulwagan at kaagad na napalingon ang tatlong binatang nakaupo sa nagtataasang itim na trono.

"Belial!" isang malakas na tinig ng matandang lalaki.

Tumayo ang binatang nakaupo sa sentro. Lumadlad ang mahaba nitong itim na buhok at nagmistulang mahabang kapa ng matikas niyang itim na baluti.

"Ano itong naririnig kong nakipag-kasundo ka sa hambog na Alexiel na 'yon?"

Belial went down on his mighty throne and eerie howls echoed inside the dark ballroom, as he stepped over the infinite pile of tortured human souls squirming underneath his feet.

His purple cat-like eyes glistened as their bodies burn at every step he made. Burning flames guided his path towards the old man, holding a fierce skull trident and heavily geared with an intricate armor of black and gold.

Yumuko si Belial at humalik sa gintong singsing nito. "Tama po kayo ng narinig aking Ama."

"HINDI KA BA NAG-IISIP!!!" Yumanig ang buong silid at lahat sila'y napapikit sa malakas na dagundong ng pagsigaw nito. "Magtatalaga na ng kanang kamay ang Amang Hari at alam mong si Alexiel ang pinakamatindi mong karibal! Tapos pumayag kang ipanukala sa kongragasyon na itaas ang antas niya? Nahihibang ka na ba talaga?"

"Teka, kailangan pa ba nating pagkaabalahan si Alexiel? Wala namang pakialam 'yon sa kaganapan dito sa impiyerno." sabat ng binatang may pulang buhok, habang prenteng nakaupo sa mala-higante niyang puting tigre.

"Hindi kayo dapat maging kampante!" mariing wika ng nakatatandang demonyo.

"I really think that we should leave him alone." The guy in bluish-gray cloak sat lazily on his throne, while he twirl his snake-looking silver flute in between his fingers. "Alexiel is not an ordinary incubus. He's a very powerful one. A demon with no heart, no weakness—"

"I already gave him a weakness..." A vicious smile curved in the corner of Belial's lips. "...and I guess he'll be needing a heart for that one."