“Ma!” hawak-hawak ko ang kamay niya habang nagmamakaawa na ‘ko. Hindi ko na rin mapigilang umiyak, kaya bumuhos na ito nang tuluyan sa mga mata ko. “Huwag mo naman kaming iwan! Paano na kami ng mga kapatid ko?” dagdag ko nang hindi siya magsalita, patuloy lang siya sa pagi-impake ng kanyang mga damit at gamit.
“Tumigil ka! Ayoko na sa Papa mong walang maayos na trabaho, puro pa inom!” tugon niya. “Pagod na ako, Gio!” tila naiiyak na ring sabi niya.
“Ma, please! Isama mo na lang kami—” hindi niya man lang ako pinatapos gayong may dinadamdam din ako. Naiintindihan kong pagod na siya at gusto ko na ring sumama dahil pagod na rin ako wala pa ring pagbabago na nangyayari kay Papa.
“Hindi! Magsama kayo ng Papa mo, ‘wag mong iiwan ang mga kapatid mo. Naiintindihan mo ba, Gio?”
Umiling-ili
