Secrets of Valleverde

Kabanata 6 Lihim sa Likod ng Salamin

Tahimik ang gabi sa Valleverde, ngunit si Seraphine ay hindi mapakali. Ang mga narinig niyang usapan kina Sandro at Emilio, pati na ang mga hinala niyang tila may malaking lihim sa pamilyang ito, ay patuloy na bumabagabag sa kanyang isipan. Pakiramdam niya ay unti-unting nalalantad ang mga bagay na hindi niya inaasahang madiskubre. May banta, may misteryo, at alam niyang kahit anong iwas niya, siya’y nahuhulog na sa gitna ng lahat ng ito.

Nasa kwarto siya ng mansion, pansamantalang nagpapahinga mula sa mahaba at tensyonadong araw, ngunit hindi siya makatulog. Sa kanyang utak ay paulit-ulit na bumabalik ang mukha ni Emilio at ang malamig na titig ni Sandro—dalawang kapatid na tila may digmaang hindi lamang nakikita sa panlabas.

Nagdesisyon siyang bumangon. Siguro ay kailangan lang niyang maglakad-lakad upang pakalmahin ang kanyang isipan. Sinuot niya ang kanyang bathrobe at tahimik na bumaba mula sa kanyang kwarto, naglakad patungo sa paborito niyang lugar sa mansion—ang maliit na hardin sa likod.

Pagdating niya roon, ramdam niya ang sariwang hangin na bumabalot sa kanyang katawan. Huminga siya nang malalim, nagbabakasakaling matanggal ang bigat ng kanyang kalooban. Napatingin siya sa mga bituin na tila nagtatago sa makapal na ulap. Sa bawat sandal niyang nag-iisa, muling bumabalik ang kanyang mga tanong: Ano ang plano ni Sandro laban kay Emilio? Ano ang mas malalim na dahilan ng kanilang alitan?

Sa kanyang pagmumuni-muni, hindi niya napansin ang isang anino sa kanyang likuran.

“Hindi ka ba dapat natutulog ngayon?”

Nagulat si Seraphine at mabilis na napalingon. Si Carmen iyon, kalmadong naglalakad palapit sa kanya.

“Carmen, akala ko natutulog ka na,” sagot ni Seraphine, bahagyang napapatawa sa sarili dahil sa biglaang kaba.

Umupo si Carmen sa bench na katabi niya. “Hindi rin ako makatulog. Maraming iniisip.”

Sumang-ayon si Seraphine. “Pareho tayo. Hindi ko rin alam kung bakit, pero parang ang daming gumugulo sa isipan ko nitong mga nakaraang araw.”

Saglit na nagkaroon ng katahimikan bago muling nagsalita si Carmen. “Alam kong hindi madaling pumasok sa buhay ng pamilyang ito, lalo na kapag nakikita mo ang mga problemang hindi mo alam kung paano lulutasin.”

Naguguluhan si Seraphine sa tono ni Carmen. "Ano ang ibig mong sabihin?"

Napatingin si Carmen sa mga bituin, tila malalim ang iniisip. “Matagal ko nang kilala sina Emilio at Sandro. Lumaki akong kasama nila. At mula pa noon, may lamat na ang relasyon nilang magkapatid. May mga bagay na hindi na pwedeng ayusin ng simpleng usapan.”

Hindi makapaniwala si Seraphine sa kanyang naririnig. Bagamat alam niyang may tensyon sa pagitan ng magkapatid, hindi niya inakalang malalim na pala ito. “Ano ang dahilan ng lahat ng ito?”

Muling bumuntong-hininga si Carmen bago sumagot. “Nagsimula ang lahat nang mawala ang mga magulang nila. Ang totoo, hindi naman tungkol lang sa negosyo ang alitan nila. Mas malalim pa doon—mga lumang sugat na hindi naagapan. Si Emilio, palaging gusto niyang patunayan sa sarili na kaya niyang panatilihin ang legacy ng pamilya, habang si Sandro naman, hindi naniniwala na ang mga plano ni Emilio ay para sa ikabubuti ng lahat.”

“Pero bakit hindi nila magawang magkaayos?” tanong ni Seraphine, hindi maalis ang pag-aalala sa kanyang tinig.

“Pride,” simpleng sagot ni Carmen. “Pareho silang mayayabang. Ayaw nilang magpakita ng kahinaan sa isa’t isa.”

Muli, tumahimik ang dalawa. Si Seraphine ay puno ng mga tanong sa kanyang isipan—mga tanong na tila walang simpleng sagot. Ramdam niyang napakalalim ng sugat sa pagitan ng magkapatid, at parang mas lalong lumalala sa bawat araw na lumilipas.

Kinabukasan, bumalik si Seraphine sa kanyang normal na trabaho bilang assistant ni Emilio. Ngunit hindi pa rin niya maiwaksi ang mga sinabi ni Carmen noong gabi. Habang inaayos niya ang mga papeles sa mesa ni Emilio, nakita niyang abala ito sa laptop, tila malalim na nag-iisip.

“Sir, may kailangan po ba kayong tulong?” tanong ni Seraphine nang may kaunting kaba. Simula nang narinig niya ang mga plano ni Sandro, hindi niya magawang hindi mag-alala para kay Emilio.

Tumingin si Emilio sa kanya at saglit na tumigil bago sumagot. “Wala pa naman sa ngayon, Seraphine. Pero kailangan mong ihanda ang lahat para sa final presentation ko mamaya.”

“Okay po, Sir,” tugon niya habang bumabalik sa kanyang trabaho.

Ngunit sa kabila ng kanyang panlabas na kalmado, patuloy siyang nakakaramdam ng pag-aalala. Alam niyang malapit na ang araw ng malaking desisyon, at hindi niya alam kung paano haharapin ni Emilio ang mga balakid na maaaring ipatong ni Sandro sa kanyang mga plano.

Nang matapos ang araw, muling bumalik si Seraphine sa kanyang kwarto sa mansion. Ngunit ngayong gabi, mas mabigat ang kanyang pakiramdam. Alam niyang hindi siya dapat makialam sa mga problema ng pamilyang Valero, ngunit hindi niya maiwasan ang pakiramdam na may malalim na responsibilidad siyang dapat gampanan.

Sa kanyang pagmumuni-muni, biglang kumatok ang isang empleyado sa kanyang pinto.

“Ma’am, may naghihintay po sa inyo sa ibaba. Sabi po niya, mahalaga daw po ang kailangan niya.”

Naguluhan si Seraphine. Wala siyang inaasahang bisita ngayong gabi, lalo na’t alam niyang hatinggabi na. “Sino daw po?” tanong niya.

“Hindi ko po siya kilala, ma’am. Pero sabi po niya, personal na daw po siyang kilala niyo.”

Agad bumaba si Seraphine, hindi alam kung ano ang aasahan. Pagdating sa sala, bumungad sa kanya ang isang pamilyar na mukha—si Sandro.

“Seraphine,” malamig na bati ni Sandro. “Kailangan kitang makausap.”

Nagtataka si Seraphine kung ano ang dahilan ng biglaang pagpunta ni Sandro, ngunit alam niyang hindi ito magiging mabuti. “Bakit, Sandro? Ano ang kailangan mo?”

“Alam kong alam mo na ang mga plano ko,” sabi ni Sandro nang walang pasakalye. “At alam ko ring naririnig mo ang mga pag-uusap ko. Kaya’t hindi na kita lalapitan bilang kalaban, kundi bilang kakampi.”

Napalunok si Seraphine. “Anong ibig mong sabihin?”

Tumitig si Sandro sa kanya, tila nagbabasa ng kanyang mga iniisip. “Kailangan kong pigilan si Emilio bago siya gumawa ng malaking pagkakamali. At kailangan ko ang tulong mo.”

Napaluhod ang damdamin ni Seraphine. Alam niyang delikado ang sitwasyon. Kung papasok siya sa alitan ng magkapatid, maaaring magbago ang takbo ng kanyang buhay. Ngunit kung tatanggihan niya si Sandro, paano niya mapipigilan ang maaaring mangyari?

Ang tanong ay, kaninong panig siya papanig—kay Emilio na tila nagpapakita ng matigas na desisyon, o kay Sandro na tila may mas malalim na motibo?

Tahimik ang buong mansion, ngunit sa loob ni Seraphine ay may isang matinding bagyong nag-aalimpuyo. At sa gabing iyon, alam niyang malapit na siyang gumawa ng desisyong hindi niya inaakalang haharapin niya.