"Wala na siya," sambit ni Daniel nang lumayo siya. Sumulyap ako sa lugar kong nasaan ko siya iniwan and Daniel is right, wala na nga siya roon.
I closed my eyes and put my palm on my face. My tears fell. I moved away from him and leaned against the wall on our side. Gusto kong ipakita sa kanya na hindi siya kawalan, but I can't help but feel guilty, and I hate it!
Bakit ako nagiguilty kung siya naman ang nanloko sa'ming dalawa! Bakit ako magiguilty ngayong alam ko na sa aming dalawa ako yung nasasaktan! He is already engage! Kung hindi ko pa siya pinuntahan noong araw na 'yun baka hanggang ngayon nagmumukha pa rin akong tanga.
"Do you want me to take you home now?" Bumuntong hininga ako at pinunasan ang luha sa mata ko at mukha ko.
Nakayuko na rin ako dahil alam kong sabog ang mukha ko
