Devil's Desire

Chapter 9

NAGMAMADALING LUMABAS si Dominique sa club na kanyang pinagtatrabahuhan nang marinig ang isang masamang balita. She's only wearing a red tube top that shows her cleavage and flat stomach and a short skirt that is made of silk. Hindi niya alintana ang mga nagtatakang tingin sa kanya ng mga taong nasa tabi ng kalsada.

Some men started catcalling her and some women looked at her with empathy. Awang-awa sila dahil nakikita nila si Dominique na nakapaa lang habang namumutla at tumatakbo palayo. They assumed that she's been harassed, but they had no idea what is the real reason.

Patuloy lang sa pagtakbo si Dominique hanggang sa makarating siya sa madilim at mabahong squatters area na ngayon ay tinutupok ng nangangalit na apoy at makakapal na usok.

Nagkakagulo ang bawat tao sa paghahanap ng mga nawalay nilang pamilya. Iba naman ay hindi magkandarapa sa pagsalba ng kanilang gamit, at ang iba ay iyak nang iyak habang pinapanuod na matupok ng apoy ang kanilang maliit na naipundar.

Walang sinayang na panahon si Dominique, dali-dali siyang tumakbo sa loob ng kanyang barong-barong at kinuha ang maleta niyang nasa ilalim ng kanyang higaan. The fire almost caught her arm but she dodged it with her power. Kinuha niya ang iba niyang gamit saka nilagay sa isang bag, walang siyang iniwan kahit na isa.

Tila wala lang sa dalaga na ang kanyang paligid ay nag-aapoy, hindi niya rin maramdaman ang init sa paligid sapagkat ganito ang naramdaman niya nang iwan siya ni Nickel.

"Dominique! Dominique! Where are you?"

Nagulat si Dominique dahil sa lakas ng sigaw ni Pablo. Gano'n na lamang ang pagtigil ng kanyang hininga nang makita ang binata na tumatakbo palapit sa kanya kahit na nasusunog ang paligid.

"Let's get out of here! Now! Halika na at baka masunog ka!" Mahigpit na hinawakan ni Pablo ang palapuluhan ng dalaga na nakatulala pa rin dahil sa gulat. She never imagined that Pablo will still save her even when they had an argument.

"Dominique, ano ba?" muling tanong ni Pablo. Bakas sa boses niya ang labis na takot sa kung anong maaaring mangyari sa kanilang dalawa kapag hindi pa sila gumalaw upang umalis. Ilang segundo ang lumipas nang biglang nahimasmasan si Dominique. Binuhat niya ang kanyang maleta at nagmamadaling lumabas.

Habang naglalakad ay wala siyang kamalay-malay na ang kanyang bubong ay malapit nang bumagsak, iyon ang napansin ni Pablo. Kaya naman bago pa mangyari iyon ay hinawakan niya ang braso ni Dominique saka malalaki ang hakbang na lumabas sa barong-barong, malapit na sila sa pinto nang marinig niya ang kakaibang tunog mula sa bubong. Sabay silang tumingala at napansin ang marahang pagbagsak ng nasusunog na kahoy.

Pablo pushed her out of the house to save her. Nasubsob si Dominique sa lupa ngunit hindi iyon ang kanyang inaalala kundi ang katotohanang naiwan sa loob si Pablo saka nabagsakan ng nagbabagang kahoy.

She tried to use her power but someone is blocking her.

"Umalis ka na! Save yourself!" sigaw ni Pablo, hindi alintana kahit ang kalahati ng katawan niya ay nasusunog. Umiling si Dominique, hindi niya hahayaang mamatay ang kanyang kaibigan. She throw away her luggage to the firefighters that was running towards her before going back to get Pablo out of the burning logs.

"Hold my hand, Pablo! Ililigtas kita!"

Pilit niyang inaabot ang kamay ni Pablo ngunit hindi tinatanggap ng huli. He doesn't want to hold her hand because he knew that he cannot be save, no matter what happened.

"Pablo, ano ba! Hawakan mo ang kamay ko!" sigaw ni Dominique. For the first time in two years, she cried again.

"Pablo! Dominique! Tulungan niyo ang kapatid ko!" Paulene was hysterical while trying to get close to us. Hindi pinansin ni Dominique ang nagwawalang si Paulene dahil desidido siyang iligtas si Pablo. Hinawakan niya ang kahoy na nakadagan sa paa ni Pablo, hindi niya inalintana kahit na nasusunog ang kanyang kamay. She just keeps on pulling the log but an unfortunate thing happened in unexpected way. May sumabog mula sa kabilang bahay at dahil sa lakas ng impact ay tumilapon si Dominique.

Tumama ang kanyang katawan sa firetruck, nayupi pa ito dahil sa sobrang lakas. Dominique immediately lost her consciousness. Kitang-kita ni Paulene ang lahat kaya halos mabaliw na siya, lalo na nang lumaki ang apoy sa barong-barong na tinitirhan ni Dominique at tuluyang nilamon ang katawan ng kanyang kapatid.

Napaluhod na lang siya habang humahagulgol. Dominique tried to save her brother but they're both in danger.

Habang nagkakagulo ang lahat ay kalmado naman si Heiva sa isang tabi. She disguised herself as a beggar that was asking for a penny. She just did what her lover said. She doesn't want to disappoint him because he is the only one that she has.

Binaling ni Heiva ang tingin kay Dominique na nakahiga sa stretcher at kasalukuyang pinapasok sa ambulance para madala sa hospital. Her arms are severely burned because of the fire. Nakita niya ang pagpatak ng luha sa mata ng dalaga at doon niya napagtanto na mahalaga si Pablo para sa anak-anakan ni Deyja.

"So unfortunate," she whispered before she throw a last glance at the tragic scenery. She left without feeling any guilt.

DOMINIQUE WOKE up feeling dazed. Her head is spinning and her vision is a little blurry when she opened her eyes. Pablo is the first person who crossed her mind.

"Pablo?" she said between her breath. Tinukod niya ang kanyang siko upang tumayo sana. But she stopped midway when she noticed that her arms are covered in a damp sterile gauze bandage.

Napatingin siya sa kanyang gilid nang marinig niya ang mahihinang hikbi ni Paulene.

"Paulene? What happened? Why are you crying? Where's Pablo? Is he okay?" sunud-sunod na tanong niya sa nakakatandang kapatid ng kanyang kaibigan. Subali't hindi nasagot ni Paulene ang kanyang mga tanong dahil pumalahaw ito ng iyak at halos maglupasay na sa sahig.

She is in vain and Dominique can feel her torment. Bigla siyang nakaramdam ng kaba, hindi naman iiyak si Paulene kung walang nangyari kay Pablo. But she keeps on convincing herself that Pablo is safe and sound.

"Paulene, stop crying and tell me what happened to your brother! I'm desperate to know!" sigaw ni Dominique saka hinawakan ang braso ng dalaga kahit na masakit pa ang kanyang kamay.

Paulene tried so hard to stop herself from crying. Subali't kapag naaalala niya ang nangyari ay napapaluha siya. Hindi niya pa rin matanggap ang nangyari.

"Paulene... let me know, please?"

"He's dead, Dominique. Iniwan na tayo ni Pablo." Pinigilan ni Paulene na muling mapaluha, agad na nag-iwas siya ng tingin dahil napansin niya na naluluha ang dalaga.

Dominique was already expecting it but hearing what Paulene is like a bomb that exploded. She couldn't talk nor even lift her finger because of shock.

Natawa ng mahina si Dominique habang umiiling ng ilang beses.

"No, it is impossible to happen. I saved him... I tried... I... Paulene, he's not dead. Hindi siya pwedeng mamatay!" Dominique was clearly in denial. Hindi niya matanggap na ang taong una niyang naging kaibigan sa Authi ay namatay nang dahil sa sunog.

NAKATAYO LANG ako sa harap ng kabaong ni Pablo. Katabi ko si Paulene na yakap ang kabaong habang umiiyak. Hindi ko alam kung ano ang nararamdaman ko sa mga oras na ito habang nakatitig sa walang buhay niyang mukha. The heaven take his life too soon when he still has a lot of dreams to chase.

My heart is empty but I know that I'm in pain...torment... I don't know how to call to it. Umalis ako sa tabi ni Paulene at lumabas sa kanilang bahay. I feel suffocated because of what happened. Isang linggo na rin akong hindi nakakapunta sa club para magtrabaho.

I don't smoke but I'm craving for a cigarette. I just wanted to let out my frustrations. Madilim na ang buong paligid at nakatitiyak akong wala nang bukas na tindahan na nagbebenta ng sigarilyo. I sighed heavily and sat on the ground while biting my nails.

"Are you feeling well? I heard what happened to your friend."

Kahit na hindi iangat ni Dominique ang kanyang tingin ay batid niyang si Deyja ang nagsalita. She knew because of her cold and authoritative voice.

"Hindi ko alam kung ano amg nararamdaman ko, Deyja. I just lost a friend, it was supposed to be painful but... my heart is void."

Nanatili silang tahimik at pinagmasdan na lamang ang mga taong dumadaan sa harap nila. Ilan sa kanila ay napapalingon dahil sa taglay na kagandahan ni Deyja. Her beauty is immaculate and rare.

HINAWAKAN NI Deyja ang laylayan ng suot na bestida saka bahagyang hinila pataas at marahang umupo upang tabihan si Dominique. Kahit nakaupo siya sa lupa ay elegante pa rin siyang tingnan. She tapped Dominique's shoulder and gave her a candy that is made from the fruit in her garden.

"Eat this, Dominique," kalmadong sabi ni Deyja. Nakakapagpagaan ng pakiramdam ang kendi na ginawa niya. It has some special ingredient, the tear of a newly born child.

She keeps on stealing glances at Dominique because she was worried. She has been silent for thirty minutes straight.

"Are you feeling better now?" tanong ni Deyja saka hinawakan ang kamay ni Dominique. The latter smiled sweetly but her eyes has no emotion.

"I don't know, Deyja. I wanted to cry so bad but there's no tears left to cry."

Deyja nod her head because she understands what she was feeling.

Bigla niyang naalala ang nangyari sa piging. How she thinks that she ruined the party but the truth is... she ruined herself. She hurt herself even more. Kaya gano'n na lang ang galit niya, dahil kahit anong gawin niya ay hindi siya mananalo sa lalaking iyon. Deyja cackled but her eyes are filled with a murderous intent.

"Here, take another candy. I need to go now. I just checked if you're fine." Tumayo si Deyja saka inayos ang nalukot niyang damit. She was about to left when she remembered her real intention why she came to see her.

"Go to that place, Dominique. May nagtatangka sa buhay mo kaya natitiyak kong ligtas ka doon. Sundin mo na lang ang sinasabi ko dahil para ito sa ikabubuti mo. I'm just protecting you... from him," she whispered the last part because she doesn't want Dominique to know about him.

"Okay, I had no reason to stay here anymore." Dominique also stood up and walked away without looking back.

BUMALIK AKO sa lugar kung saan ko unang nakita si Yza. Simula nang nasilayan ko ang kanyang mukha ay hindi na siya naalis sa isipan ko. Walang araw na hindi ako dumaan doon sa bangin sa pag-aasam na makita siyang muli.

Nalaman kong biktima rin siya nang suspect na kumitil sa buhay ni Mr. Severino. Nakapagtataka na bigla natahimik ang pamilya ni Armando at hindi na pinalabas sa media ang tungkol sa pagkamatay ng Gobernador. Maybe they already found the suspect but I doubt it. Maraming kalaban ang kanilang pamilya lalo na't alam ng lahat kung gaano kadumi ang pagpapatakbo ni Armando.

"Hey, Callum. Wala pa rin bang balita tungkol sa hinahanap mo?" tanong ng aking kasamahan na si Spencer.

Natatawang umiling ako saka tinapik ang kanyang balikat. Tinuon ko na lang ang aking pansin sa mga dokumento na aking binabasa hanggang sa hindi ko namalayan ang pagdaan ng oras. Gabi na nang makalabas ako sa opisina at saktong pagsakay ko sa kotse ay tumawag ang aking ina na si Amelie.

"Yes, mom? How are you?" I asked in a very sweet voice.

"We're fine, my boy. Your dad was just asking if you're going home in the Clostorado. We have a good news to tell!"

Rinig na rinig ko ang tuwa sa boses ng aking ina habang nagsasalita. Mukhang kailangan ko nga umuwi sa aming bayan, limang taon na rin kasi muli nang madestino ako sa Authi at dito na namalagi.

"I'm going home next month, mom. Sabihin mo na lang sa akin ang balita."

Natawa siya muli saka sinabi sa'kin na hihintayin na lang niyang makauwi ako. I ended the call after talking to her for a few minute. Nagmaneho ako pauwi at sinasabayan ang tugtog sa stereo. I was tapping the steering wheel with my thumbs and singing on the top of my lungs when a woman suddenly crossed the street. I immediately stepped on the brake to stop the car and opened to door to check if the woman is fine.

Nakita ko siyang nakaupo sa gitna ng kalsada habang yakap ang kanyang sarili. Mukhang takot na takot siya kaya nilapitan ko siya.

"Miss, ayos ka lang ba? May masakit ba sayo?" I'm hesitating to put my hand over her shoulder because I don't want to scare her off but I did. She slowly lift her head to look at my face.

Gano'n na lang ang gulat ko nang makilala ko kung sino ang babaeng nasa harapan ko.

"Yza?" I said in surprised but she's just staring at me.