DUMATING SI Minandro eksaktong alas siete ng gabi. May dala siyang malalaking paper bag na may tatak ng mga mamahaling brand at ilang supot na mayroong laman na grocery. He look so tired but happy at the same time. Siguro naman ay maayos ang naging takbo ng kanyang pagpupulong.
“How are you here?” he asked softly, he reached for my head and began to stroke my hair gentle in a downward motion.
“I’m fine, Minandro. By the way, Wyatt arrive after you left earlier. Pero bigla rin siyang umalis, nagmamadali nga, eh.”
His forehead slowly creased as he seriously stared at my face, checking if I’m telling the truth. Natatawang pinulupot ko ang aking mga kamay sa kaliwa niyang braso saka hinila siya sa upper deck. Dahil gabi na ay wala kami masyadong makita, maliban na lang sa mga bituin na nag
