Halatang namangha pati siya, dahil karamihan sa mga hostess na kinuha niya ay naka-barong-barong lang sa likod o sa lumang dorm-type na kwarto at bed spacer.
Lumapit si Aleyah sa kama at hinaplos ang kumot. Ang lambot nito ay parang langit kumpara sa karton at manipis na banig na dati niyang tinutulugan. Sa isang iglap, nakalimutan niya ang abo at kanal, ang amoy ng squatters na iniwan niya. Napaluhod siya sa kama, pinisil ang unan, at hindi napigilang maluha.
Ngunit kasabay ng saya, pumasok din ang kaba.
“Bakit ako binigyan ng ganito kagandang kwarto? Lahat ba ng hostess dito may ganito, o siya lang? At kung siya lang… bakit?” sunod-sunod niyang tanong. Isang malawak na ngiti ang gumuhit sa labi ni Mama Sang.
Lumapit pa ito at hinaplos ang kanyang buhok.
“Anak, mukhang espesyal ka.
