Mabilis ang takbo ng araw sa university. Parang kailan lang, bagong lipat lang ako sa Amerika, clueless, homesick, at basag na basag ang puso. Pero ngayon… bumabalik na ulit ang kulay ng mundo ko.
Siguro kasi kahit pagod ako sa klase, sa projects, sa thesis—pag-uwi ko, may naghihintay sa’kin.
Si Calix.
Ang asawa ko.
"Mrs. Rivas," bulong niya minsan habang nilalagay niya sa mug ang paborito kong hazelnut latte, freshly brewed sa mini kitchen ng condo niya. Wala siyang suot kundi gray joggers at ang apron na may nakaburdang Chef Calix — regalo ko noong first week niya dito.
"Stop calling me that, baka marinig ako ng mga kasama ko sa Zoom," bulong ko, sabay kurot sa tagiliran niya.
Pero ngumisi lang siya. "You love it."
At oo, mahal na mahal ko.
Pero sa labas ng pader ng condo namin,
