STEPHANIE
Nahigit ko ang hininga ko nang lumapit pa siya lalo sa akin, kaya halos magdikit na ang aming katawan. Hindi na lang basta nakapatong ang ulo niya sa balikat ko, kundi nakayakap na siya sa akin. Hindi ba siya nahihirapan? Sa tangkad niya, halos makuba na siya para lang pumantay siya sa akin.
“Kung pagod ka pala, bakit hindi ka na lang umuwi? Bakit pumunta ka pa dito? Hindi ka lang makakapagpahinga dito,” mataray na sabi ko.
Natigilan ako nang mahina siyang tumawa. Anong nakakatawa sa sinabi ko?
“Bakit? Lalo mo ba akong papagurin?” pilyo niyang sabi.
Naningkit ang mata ko. Awtomatikong dumapo ang kamay ko sa tagiliran niya at kinurot siya. Mahina siyang dumaing, pero nanatili siyang nakayakap sa akin.
“Ang green ng utak mo, Allendrano!” sita ko sa kanya.
“What are you
