Agad na ako nagising sa sakit na nararamdaman sa pagkamatay ni Mama sa harapan ko nang marinig ko muli ang mga pagtama ng bala ng baril sa pader na tinataguan namin at pagtawa ng mga walangyang nakikipaglaro sa amin.
I gritted my teeth and made myself stand up as I looked at my lifeless mother one more time. Napapikit na lamang ako at tumalikod tsaka tumakbo palayo. Kahit pakiramdam ko na parang hihiwalay na ata ang balikat ko dahil sa sakit, pero hindi ko na pinansin pa ito at nagpatuloy hanapin ang daan paalis sa demonyong lugar na ito.
I'm still confuse. Bakit ba kami nandito in the first place? May nagawa ba kami? Mula noong namulat ako sa mundong 'to, alam ko mula sa umpisa na normal lang kaming tao. Hindi mayaman o masyadong kilala. Then why the hell these guys tortu
