Ölümle Yaşam ArasıGüncellenme zamanı Oct 19, 2025, 15:09
Suç, Adalet ve Aşk; bir gün birileri bu üçünün bir arada yaşanacağını söylese, bir taraflarımla çok güzel gülebilirdim, ama bunun tam olarak da benim başıma geleceğini nereden bilebilirdim. En çok da imkansız gibi gelen şey insanın başına geliyordu. Çünkü imkansız diye bir şey yoktu.
Bileklerimden akan ılık sıvının, elimdeki ağır metali taşımamı zorlaştırıyordu. Sırtımı yasladığım duvar, artık yok gibiydi, beni dimdik ayakta tutabilecek bir cismin olmayışı, ellerimden kayıp giden silahla tamamen savunmasız halimi kalan son gücümü kullanarak duvarın arkasından çıkarak kendimi öne attım.
Etrafımdaki sesler artık yoktu, insanların hepsi yok olmuş gibi silah sesleri uğultu gibi geliyordu. Karşımda bana nefretle bakan adam elindeki silahın namlusunu bana doğrultarak bir iki adım yaklaştı. Gözlerindeki nefreti buz kesen vücuduma daha da hissetmiştim. Acımıyordu, gözlerini kırpmadan beni vuracağını biliyordum. Bildiğimi de biliyordu, çünkü beni vurması bir ilk olmayacaktı. Tam da kalbimin üzerine doğrulttu namlunun ucunu, iki omzumdan vurulmam acıtmamıştı. Hala içinde kurşun olmasına rağmen üstüne bastığım bacağım acımamıştı. Belki de birazdan kalbime saplanacak ve nefesimi kesecek o kurşun da acıtmayacaktı. Ama onun bakışları, acımasızlığı çok yakmıştı canımı..