Selin sabah gözlerini açtığında, başının içinde dün geceden kalma bir uğultu vardı. Alkolün değil; daha çok, bilerek can yakmanın verdiği o tuhaf tatlılık yankılanıyordu zihninde. Perdeler aralıktı. Gri bir sabah ışığı, odanın içine isteksizce sızıyordu. Yatağın diğer tarafı her zamanki gibi boştu ama Selin, Murat’ın orada olduğunu hissediyordu. Artık onu görmek zorunda değildi. Bazı varlıklar, gözle değil, alışkanlıkla hissedilirdi.
“Memnun musun?” dedi Murat’ın sesi, odanın köşesinden. Ne bağırıyordu ne de fısıldıyordu. En tehlikeli tondaydı: Sakin.
Selin doğrulup yatağın kenarına oturdu. Başını iki elinin arasına aldı. “Günaydın Murat,” dedi yorgun bir alayla. “Hayaletler sabah da mı kıskanç olurmuş?”
Murat pencereye yaklaştı. Camın önünde duran sandalye, Selin fark etmeden birkaç sa
