Evin içindeki hava, Doktor Levent’in ziyaretinden sonra sahte bir sükunete bürünmüştü. Selin, annesinin hazırladığı bitki çaylarını içiyor, sabahları balkonda kitap okuyor ve her haliyle "iyileşmiş" bir kadın portresi çiziyordu. Ancak bu tablonun görünmeyen kısmında, salonun köşesindeki o tuz çemberinin içine hapsolmuş, her geçen saat biraz daha solan bir hayalet vardı. Murat, Selin’in bu sessiz ve planlı dönüşümünü dehşet içinde izliyordu.
Gönül Hanım, kızının bu "normalliğini" bir adım öteye taşımaya kararlıydı. "Bak Selin," dedi bir akşam yemeğinde, sesindeki o umut dolu ton Selin’in içini gıcıkladı. "Hayat devam ediyor yavrum. Murat rahmetli oldu, acısı hep kalbimizde ama sen gencecik bir kadınsın. Komşumuz Münevver’in oğlu Levent var, hani şu yurt dışından dönen mühendis çocuk... S
