Yedi Yıl Önce
Annemin gözlerindeki 'ne yaparsan yap' ifadesi eşliğinde eve girdiğimde yalnızlığım bir o kadar daha belirginleşmişti. Sahip olduğum bütün güç dilimdeki duadan ve gücünü Ali’nin yüreğinden alan yüzükten geliyordu. İfadesiz tutmaya özen gösterdiğim yüzümle eve girip hiçbir şey söylemeden odama, bu korkunç zindanda bana özgürlük ve huzur veren tek yere gidip kapıyı arkamdan kapattım. Birkaç saatim babamın varlığını unutup rahatlamamla geçmiş, tam azıcık rahatlayıp plan kuracağım esnada babam varlığını uzaydan belli edercesine eve giriş yapmıştı.
"Nerede o?" Nerede olabilirim? Oturma odasında, koltuktaki yerine oturmuş nispet yapar gibi seni bekliyorum çünkü dayak yemeye bayılırım.
Sanki bu dediğini yapmasan bile dayak yemeyeceksin. Başına aldığın belanın sonuçlarının farkınd
