~~ 22 EKİM~~ ~~ALPTEKİN~~ Tamda beklediğim şey oldu. Gideceğimi öğrenince kıyamet koptu. Ağladı, bağırdı, çağırdı... küstü. Yüzüme bakmıyor şimdi, konuşmuyor. "Yapma böyle... gitmem gerekmese seni hiç bırakır mıyım bitanem?" dediğimde başını önüne eğdi, yine parmaklarına bakıyor. O gözyaşları yanaklarından ince ince süzülüyor ya yüreğim parçalara ayrılıyor. Bu gece yola çıkacağım. Yeni bir zırhlı araç ayarlandı. Onun gelmesini bekliyordum zaten. Yoksa her şey hazır. Başını kaldırıp, o kırılmış gözleriyle bana baktı. "Ne zaman gidiyorsun?" diye sorunca derin bir nefes aldım. "Bu gece," dedim. Oturduğu yerden uzandı, boynuma sarıldı. Bende ona sarıldım, hemde sımsıkı. İyice zayıfladı. Pek bir şey yemiyor bu da canımı çok sıkıyor. Hastalanmasından korkuyorum, üstünede gidemiyorum.

