Bölüm | 47
Yorgun biten günün sonunda uykuya dalmaları uzun sürmemiş, yatağın içinde hareketsizce bedenlerini gevşetmek için teslim etmişlerdi. Gece hava soğumuş, ılıklığını ittirmişti. İlk bahardan yaza geçişleri bu sene oldukça uzun sürüyordu.
Furkan olduğu yerde dönerken gördüğü kabusla birlikte hafifçe kıpırdandı. Uykusu arasında söylenmeye başlamıştı. Cansu uykusu arasından sıyrılarak ona döndü. Alnında boncuk terler oluşmuştu.
Beklemedi. Cansu ve Furkan'ın son zamanlarda en büyük ortak yanı kabuslarıydı. Üzerlerindeki kara bulutları tek başlarına atmayı başaramıyorlardı. Elini hafifçe Furkan'ın koluna götürerek tuttu, dokundu. Uykusundan öylesine hızlı ayrılarak kalkmıştı ki, etrafa bakınıyordu.
"
