Moskova’dan ayrılırken görmedim Ulu ailesinden kimseyi bir daha. Utku ile vedalaşmak isterdim ancak yüzleşmeye hazır hissetmemem durdurdu beni. Mektupları ona yeniden göndermek için elimde pastane adresi vardı nasılsa, irtibata geçmemiz şart değildi. Hayatın bizi yeniden karşılaştırmak için de bana göre bir sebebi yoktu. Hayata akıl sır erdirebilmiş gibi kendime böyle sözler ettim durdum.
İstanbul’a döndükten bir hafta kadar sonra yeniden kadın doğum kliniğine gidip muayene sandalyesine yattım. İlk seferinde olduğu gibi Altay bana eşlik etti. Doktor önce halim hatırım ile ilgilendi, kendimi nasıl hissettiğimi sordu ve psikolojik destek konusunda bir adım atıp atmadığımı… Herhangi bir adım atmamıştım. Muayene esnasında her şeyin yolunda olduğunu bebeğin huzurla anne rahmindeki süreci götü
