Bir erkek çocuğu dünyaya getirdim. Esmer… İsmini Kemal koydum hiç benzemese de bize. Bakışları kopkoyu, yanakları gamzeli, simsiyah saçlı… Bebek değil adam bu dediler görür görmez. Koca adam… Onun Altay’a çok benzediğini fark etmemiş gibi yaptım hep. Bahsini etmek onun hafifleyen acısını körükleyecek gibi.
Utku doğum dönemi gelemedi. Hala Moskova’dan ayrılma planları peşindelerdi çünkü ve bir türlü Moskova’ya olan bağlılıkları bitmemişti. Evleri, dükkanları vesaire derken oraya sağlam yerleşmişlerdi. İşleri yola koyup dönmeleri sandığım kadar hızlı olmayacaktı.
Bebek bakımı korkularımın odağında sahiden de zor başlamıştı benim için. Yaptığım doğum ebelere göre kolay bir doğumdu. Şu eskilerin bir avazda doğurdu dedikleri kadınlardandım ben de. Bakıcı olarak tuttuğumuz Fatma abla eski us
