Olivia günler sonra ilk kez kendini biraz olsun güvende ve huzurlu hissetmeye başladı. Sevdiği adamın kollarının arası bunu hissetmesi için yeterliydi. Andreas'ı özlemişti. Nefes almayı, ona kalbini açmayı, yeniden umut etmeyi özlemişti.
Andreas karısının elini tutarak mezarın başından kalkmasına yardım etti. Bir süre el ele kızlarının sonsuz uykuya daldığı toprağı izlediler. İkisi için de bu durum hiç kolay olmasa da kenetlenen elleri ve yan yana duran vücutları, birlikte her şeyin üstesinden geleceklerinin habercisiydi. Yaşadıkları onca şeye rağmen, onları birbirinden hiçbir acının koparamayacağı artık kesinlik kazanmıştı.
Ağır bir sınavdan geçen aşkları, yine ayakta durabiliyordu. Onları biraz ileride, atının üzerinde oturmuş izleyen Gustov içtenlikle gülümsedi. McGray topraklarına
