& Defne’nin Gözünden &
Gözlerimi araladığımda, odanın içine dolan sabah ışığı gözlerimi kamaştırdı. Başım zonkluyordu… bir an nerede olduğumu hatırlayamadım. Sonra, yanımdaki yastığa gözüm kaydı. Burada… dün gece… Boran’la aynı yatakta…
Kalbim hızla çarpmaya başladı. Gözlerimi kapattım ama zihnimdeki görüntüler silinmiyordu. Utanç, öfke, korku , hepsi birden üzerime çöktü. Nefesimi tuttum, Ben ne yaptım? diye fısıldadım kendi kendime. Bu bana benzemiyordu, bu ben olamazdım.
Yavaşça yataktan kalktım. Ayağımın altındaki yumuşak halı bile sanki bana dokunmak istemiyordu. Gözüm kapıya kaydı… denemek istedim. Elimi titreyerek kapı koluna uzattım ve çevirdim. Kilitli değildi.
Bir an afalladım. Gerçekten çıkabiliyor muyum? dedim içimden. Sonra sessizce koridora adım attım. Merdivenlerden aşa
