Sabah ışığı, kalın perdelerin arasından sızarak odayı solgun bir griye boyamıştı. Boran gözlerini açtığında, yatakta yalnız olmadığını hemen fark etti. Yanında, çarşafı beline kadar çekmiş, sırtı hafifçe dönük oturan Defne vardı. Çıplak omuzları, kızıl saçları dağınık ve teni hâlâ gecenin izlerini taşıyordu. Savunmasız, kırılgan ama bir o kadar da güçlü bir görüntüyle karşısında oturuyordu. Boran uzun bir süre kıpırdamadan onu izledi. Gözleri, kızıl tellerin omzuna düşüşünde, boynundaki diş izlerinde dolaştı. İçinde tuhaf bir şey kıpırdandı; sahiplenme, huzur ve aynı anda derin bir tedirginlik.
Bir şey demeden yavaşça doğruldu. Çarşafı üzerinden attı, tamamen çıplak halde ayağa kalktı.
Doğrudan banyoya yürüdü. Duşun soğuk suyu tenine çarptığında nefesini tuttu; geceyi, kelimeleri, tenini
