& Defne &
Kapıdan hızla çıktığımda Boran koridorun sonunda, sırtı duvara yaslanmış halde bekliyordu. Kollarını göğsünde kavuşturmuştu; loş ışıkta bile bakışları karanlığı yaracak kadar keskindi. Adımlarımı istemsizce hızlandırdım. Yanına vardığımda nefesim hâlâ düzensizdi.
“Boran, ne oldu?” dedim. Endişeyi sesimden saklayamadım.
Başını yavaşça çevirdi. Gözlerini bana diktiğinde içimi soğuk bir sertlik kapladı. Bakışları mesafeliydi; buz gibiydi.
“Neden dikkatini işine vermiyorsun?”
Sözleri tokat gibi yüzüme çarptı. Bir an geri çekilecek oldum ama kendimi tuttum.
“Sen birden çıkınca… merak ettim,” dedim. Sesim, istemesem de hafifçe titredi.
Kaşları çatıldı. Bakışları ağırlaştı. Konuştuğunda kelimeleri net, keskin ve acımasızdı.
“Senin hedefin oydu. Ben değilim. O an tek yapman gere
