Selim karanlığa gözünü açtı. Akşam olmuştu. Kalktığında başına giren ağrı ile gözlerini tekrar kapattı. Sanki beyni kafasını zorluyordu. Her yeri tutulmuş, bedeni hala yorgundu. Kafasını ovup biraz kendine gelmeye çalıştı, ama baş ağrısı izin vermiyordu. Ayağa kalktığında üstünden düşen örtüye baktı. Yatarken örtünüp örtünmediğini düşündü. Hiç bir şey hatırlamıyor gibiydi. Sadece eve girdiği gibi kendini bu odaya attığını hatırlıyordu. Gerisi yoktu.
Odadan çıkmak için adım attığında kapının kapalı olduğunu da gördü. Önce örtü şimdi kapı ,evde biri mi vardı?
Odadan çıkıp aşağı indiğinde mutfaktan sesler geliyordu. Merakla salona döndüğünde Kaan'ı gördü. Kısa bir an umut etmişti kalbi. Belki demişti, ama değildi...
Koltuğa geçip oturduğunda Kaan geldiğini fark etti.
-Sonunda uyandın. Bir
