Eflin her zaman ki rutini gibi yine bu sabahta altı da kalkıp koşusunu yapmış kulaklığında çalan sakin bir müzikle aheste aheste evine dönüyordu. Rezidansın kapısında elinde çantasıyla işe giden Ms. Chris'i gördüğünde gerilmeye başladı. En son hastenede görmüştü kendisini. Bir kaç kez arasa da cevap vermemişti. Nedenini bilemese de aramak görüşmek istemiyordu.
Ms. Chris Eflin'i görmesiyle yüzüne yerleştirdiği kocaman gülümsemeyle genç kıza doğru ilerleyerek "Günaydın." Dedi beklenti içerisinde.
"Günaydın efendim." Samimiyetten çok uzak bir ses tonuyla cevap veren genç kızdan sonra dudaklarındaki gülüş soldu adamın. Durgunlaşan ses tonuyla devam etti.
"Efendim mi?" Şaşkın tekrarlamasının ardından "Neden dönmüyorsun aramalarıma Eflin. O adam geldiğinden beri benden uzaklaştın. Ben dört
