Sağlam bir dayak yiyen adamın ağzı burnu kan dolmuştu. Neredeyse gözleri şişlikten kapanmak üzereydi. Çakırbey ise ellerini havluya silip gömleğinin kollarını düzeltti ağır ağır.
Adam içinse sağlığı ya da yediği dayağın hiç bir önemi yoktu. Tek derdi abisinin gözünden düşmüş olması ve güvenini boşa çıkarmış olmasıydı.
"Abi Allah aşkına affet. Yollama beni. Bahçe de kimse yoktu, iki dakika gidip gelirim diye düşündüm."
"Lan ibne! Neyine tutayım ulan ben seni yanımda?"
"Vallahi düşünemedim abi affet beni."
Yalvaran adamın yüzüne bakıp sabır çekti Poyraz Çakırbey. Eliyle yüzünü sıvazladıktan sonra burnunu sertçe çekip dişlerinin arasından tısladı.
"Lan karıma bir şey olsaydı seni yaşatırmıydım ben he! Yaşatır mıydım! Sen dua et ki bir şey olmadı." Kafasını adamın üzüntülü gözlerinde
