Kollarının arasına hapsettiği kızın belini iyice kendisine yaslarken saçlarından buram buram yükselen kokuyla göz kapaklarını biliçsizce kapattı. Kalbini çevreleyen duvardan içeriye sızıyordu bu koku. Elini kaldırarak uzun saçların sevmeye başladığının farkında bile değildi.
Eflin ise hiç vakit kaybetmeden adamın boynuna gömdü kafasını. Bunu yapmaması gerekiyordu! O da babasından farksız değildi ki! İstemesede oradan ayrılamadı ve gözlerinden dökülen yaşlar adamın tenini ıslatmaya başlamıştı. Poyraz bunu hissettiği an içinden küfürleri sıraya dizmişti. Kızın saçlarını koklayıp kulağına fısıldadı.
"Ben niye bu dünyadaki herkesle uğraşabilirken seninle uğraşmıyorum. Baş edemiyorum.."
Eflin duyduğu cümleyle başını kaldırıp adamın yüzüne baktı ve ağlamakla gülmek arası konuştu.
"Ayy aşk
