"Ne olacak?"
Omuzlarını kaldırıp indirdi.
"Bilmiyorum."
Sigarasından çektiği uzun nefes ciğerlerini yaktı.
"Tek bildiğim Poyraz'ın Eflin'i asla bırakmayacağı." Dedi Doğan Nejat'a başını çevirip.
İki adam da fidanlığın bahçesindeki çardağa yaslanmış terasa bakıyorlardı.
Eflin, onların küçük kız kardeşleri gibi olmuştu. Bu durum onlarında oldukça fazla canını sıkmıştı.
Elindeki dosyayı masanın üzerine koyan İlyas beyin yüzünde kızını alıp gideceğinin sevinci vardı.
Eflin oturduğu yerde diken üzerinde bekliyordu. Öğreneceği her neyse belli ki çok önemli şeylerdi. Gergindi. Hem de fazlasıyla.
Çakırbey ise sessizdi. Masanın başında oturmuş, iki yanında oturan baba kız arasında bakışları gidip geliyordu.
Kızın her şeyi öğrenmesi gerektiğinin farkındaydı. Bu yüzden ses etmemişti İl
