Sahilin ıslak kumlarında otururken bacaklarımı bağdaş yapmış gecenin kör karanlığını izliyordum. Ilgaz’a söylediklerimden sonra onun cevap vermesini beklemeden ondan uzaklaşmıştım. Peşimden gelse dahi onu yanıltarak kendimi bu sahilin kumlarına atmıştım.
Gözlerimdeki yaşlar usulca yanaklarımı ıslatırken aslında ne kadar yalnız olduğumun farkına vardım. Ben uzun zamandır annesizlikten kahrolurken, babam yüzüme baka baka yalan söylemiş. Beni yalnızlığa mahkum etmiş.
Ilgaz ise ona kendimi adadığım adamdı. Ben hiç düşünmeden kendimi ona teslim etmiştim, bütün derdimi onunla paylaşmıştım fakat o bana karşı içinde gizli bir yerlerde nefret beslemiş. Ben bunun hiç bir zaman farkına varmamışım.
Dizlerimi kendime çekerek çenemi diz kapaklarıma yaslayıp sessizce ağlamaya devam ettim. Gökyüzünd
