Gece boyunca uyandığımda, onun huzurla uyuyan yüzünü izledim. Her nefes alışında, içimdeki karamsarlık biraz daha azalıyor, yerini huzur ve umut alıyordu. Bu anın sonsuza dek sürmesini diledim. Zor zamanlar yaşamıştık, ama belki de bu zor zamanlar bizi birbirimize daha da bağlayacaktı.
Sabahın ilk ışıkları odaya dolarken, gözlerini yavaşça açtı. Bana baktığında yüzünde hafif bir gülümseme belirdi. "Günaydın," dedi, sesi yumuşak ve nazikti.
"Günaydın, sevgilim," dedim. "Nasıl hissediyorsun?"
Bir an düşündü, sonra derin bir nefes alarak cevap verdi. "Daha iyi... Senin yanında olduğumu bilmek, her şeyin düzeleceğine dair bir umut veriyor."
Gülümsedim ve onun elini tuttum. "Birlikteyiz ve her şeyin üstesinden gelebiliriz. Sadece birbirimize güvenmemiz gerekiyor."
Kalkıp mutfağa doğru yürü
