Psikoloğa güvenme...
Bu cümlenin benim hayatıma vereceği etkiden pek bir haberim yoktu. Alparslan benimle birlikte kışlaya gitmeyi bir şekilde uygun bulmuştu. Koridordaki koltuklardan birine oturmuş, kollarımı göğüs hizamda birleştirmiş ayakkabılarımın ucuna bakıyordum. Durmadan aklımda aynı cümle yankılanıyordu, aynı uyarı...
Alparslan, birileriyle koridorun sonunda konuşuyor ve karşısındaki iki üniformalı asker de ona arka arkaya onay verircesine kafalarını sallıyorlardı, komik geldi ama komik olan kafalarını sallamaları değil de büyük bir dikkatle dinliyor olmalarına rağmen sanki denilenleri algılamıyor gibi bakmalarıydı.
"Bir şeyler ister misiniz?"
Yanıma gelen üç kişiyi görmemiştim. Hevesle konuşmamı bekliyorlardı, bir bebeğin ilk kelimelerini bekliyor gibi heyecanlı görünüyorl
