Odaya girdiğimde her yer karanlıktı ve işte gene kendimle baş başaydım miram artık yoktu, nefesim yoktu. Ona o kadar alışmıştım ki tepki vermese bile gelmemi beklerdi bir ay boyunca bana kırgın ve dargın olmasına rağmen gece üçe kadar beklediğini bilirdim geldiğimde de hoş geldin deyip yatardı hiç de bozuntuya vermezdi güzel gözlüm benim diye düşündüğümde gene gözlerim dolmuştu yeterdi be ben neden bu kadar sulu göz olmuştum böyle deyip gözyaşlarımı geri yolladım ve ışıkları açtığımda camın kenarında uyuya kalmış bir Mira görmeyi zerre kadar beklemiyordum. Yanına yaklaştım ve koluna dokunduğumda irkilerek uyandı ardından da soru dolu gözlerle bana baktı biraz durup kendimi topladım ama hala onun gerçek olduğunu aklım almıyordu bundan dolayı kolunu cimciklediğimde acıyla inledi ve hemen çık
