“Özür dilerim… geç kaldım. Özür dilerim,” diyerek yaklaştı Leyla , kırık dökük bir halde.
Rozerin titriyordu.
Sarılmak için uzanan Leyla’ya gözleri dolarak haykırdı:
“Dokunma!”
Leyla geri çekildi.
“Allah senin belanı versin… pislik herif! Öldüreceğim seni!” diye bağırdı Leyla ve art arda tokatları indirdi yüzüne.
“Bak… sarhoştum,” diyordu Ezman.
“Ne yaptım, nasıl yaptım hatırlamıyorum bile…”
“Ne demek hatırlamıyorsun?” diye haykırdı Leyla.
“Nasıl Yaparsın böyle bir şeyi, ha? Peki şimdi nasıl olacak? Babamın elinden seni kim kurtaracak?!”
Ezman panikle yalvarmaya başlamıştı:
“Hayır… ne olur, bunu amcam duymasın. Yemin ederim… bir daha yaklaşmam, yanına bile konağa gelmem. Çeker giderim ama… lütfen… amcam bilmesin!”
Leyla tiksintiyle baktı ona.
“İğreniyorum senden, iğreniyorum!
