Mutlu olmak için iki şeyi ortadan kaldırmak gerekiyor; kötü bir gelecek korkusunu, ve kötü geçmişin anılarını.
Ayaz' a bize bir şans veriyorum derken aslın da bundan sonra mutlu olmak istiyordum. Aklım da acaba kalsın istemiyorum. Bana kötülük yapan kişi Ayaz değildi, onun kardeşiydi. Babam hep Allah kardeşi, kardeş yaratmış ama nasibini ayrı yaratmış derdi. Birinin suçunu diğerine yüklemek ne kadar doğruydu? Hem Ayaz bana son zamanlar da çok iyi davranıyor. Hatta fazla iyiydi, belki biraz saçma ama beni kıskandığını bile düşünmüyor değilim. Tabi sonra neden kıskansın deyip vaz geçiyorum. Şans istedi ama bu beni sevdiği için değildi. Ne demişti "Bizden olur mu bilmek istiyorum" demişti. Belki de bir süre sonra bizden olmaz diyecek. O yüzden şans versem de kendimi çok fazla kaptırmayacağım
