Bir kitapta okumuştum; "iki insanın birbirleriyle karşılaşması kadere, tanıştıktan sonra yan, yana kalmaları ise onların gayretine bağlıdır" diye.
Kader bizi Ayaz ile karşılaştırmıştı. Ama biz bir arada kalmayı beceremedik. Bizim gayretimiz çabamız bir arada olmamıza yetmemişti. Şimdi öğrendiklerim canımı ne kadar yaksada, üzerinde kablolarla cihaza bağlı Ayaz'ın halini gördükçe içim parçalanıyordu. Giderken mutlu olduğunu, benim yanında yerim yok artık diye gitmiştim. Ama bırak mutlu olmayı, kendini bile, bile ölüme atmış. Her şeyi öğrenen dedem "Kızım gitmek istiyorsan mani olmayacağım karar senin. Ama gitmek istemezsen de kimse seni zorla götüremez." dese de gideceğim dediğim de "Biz de geliyoruz" demişti. Dedem özel uçağını hazırlattı ve aynı gün içimde Diyarbakır'a gelmiştik. Bir dah
