Aylar sonra Diyarbakır'a olaylı bir şekilde giriş yaptık resmen. Uçaktan inip konağa doğru gelirken yolumuz kesilmişti. Ayaz beni arabada bırakıp indi. En az on tane araba ile önümüz kesilmişti. Ayaz korkma dese de korkuyordum. Kaç kişi var bilmiyorum ama hepsinin elinde silahlar vardı. Ayaz yanlarına gittikten beş dakika sonra bir anda her taraf araba ve insanla doldu. Arabanın önünü kapatan korumalar yüzünden ne olduğunu kesinlikle görmüyordum. Arabadan inmek istesem de izin vermediler. Dışarıdan gelen silah sesiyle bu kez kimsenin uyarısını dinlemeden arabadan çıktım. Ama keşke çıkmasaydım dediğim o an Ayaz ile göz, göze geldim. O kadar insan için de nasıl denk geldi bilmiyorum ama sinirle yüzüme bakıyordu. Ben daha bir kaç adım atmamıştım ki duyduğum ses ve karnıma giren acıyla olduğum
