İstanbul sokaklarında arabayla ilerlerken ,Emir bir saat önce öğrendiği ve kabullenmesi oldukça güç olan gerçeği duyduğundan beri hala şok durumundaydı. Gözlerini hiç ayırmadan yola kitlemiş ,elleri direksiyon simidini sıkıca kavramış ve kendi kendine bu çok saçma der gibi başını iki yana sallayıp duruyordu.
Bense bir parça olsun bu durumu idrak edip ,kabullenebilmesi için sessiz bir şekilde yanındaki koltukta oturup onu izliyordum. Sonunda kaçamakta olsa göz ucuyla bana baktı ve sonra saniyesinde gözlerini yola çevirdi. Derin bir nefes alıp, verdi.
" Bu! Buna inanmak çok zor! Yani bu hiç mantıklı gelmiyor bana ,nasıl olurda iki kişinin bedenleri birbirine karışır ,benim mantığım bunu almıyor." dedi. Bense içinde bulunduğum duruma rağmen sakinliğimi koruyup, güçlü olmaya
