Maral’dan,
Behram ağa beni tekrar kucağına almak için yanıma geliyor zannettiğimden ‘yürüyebiliyorum’ demek için dudaklarımı araladım ama konuşmam mümkün olmadı.
Belimi saran eller ve dudaklarımın üzerine kapanan dudaklarla neye uğradığımı şaşırarak iki saniye kıpırtısız kaldım.
Ben tepki vermeyince eski ağam yüz bulmuş gibi bir elini enseme çıkarıp iyice kendine hapsetti beni.
Sevmediğime, istemediğime kendimi ikna etmek üzereyken bu yaptığı büyük haksızlıktı.
Başıma tüm bunların gelmesine sebep olan kalbim sanki romantik bir anın içindeymişiz gibi hızla atıyor, dudaklarımın üzerinde kayan dudaklardan bütün bedenime akın akın elektrik yayılıyordu.
Gözlerim kapanacağına sonuna kadar açılmış, nefes bile almadan öylece duruyordum.
Zaman kavramım zaten çoktan yok olmuştu. Biraz daha öp
