Kucağımda uyuyakalmış yakışıklı adamın güzel saçlarından son bir kez geçirdim elimi doya doya. O uyurken bunu özgürce yapabiliyor olmak kendimi harika hissettirmişti ama keşke kafamda da bunca soru işareti olmasaydı.
"Sana güveniyorum" dedikten sonra ona itiraz edebilecek başka hiçbir yol kalmamıştı elimde. Bir yandan da gururumda öylesine güzel bir etki bırakmıştı ki bu söz, kendimi gerçekten onun sevdiği kadın gibi hissetmiştim, aslında öyle olmadığımı bile bile.
Bunca yıldır varlığını zerrece hissetmediğim umut, şu son olaylardan sonra yeniden bir fidan gibi yeşermeye çalışıyordu kalbimde. Aklımın içinde ise Burak'ın gerçekleri duyunca benden edeceği muhtemel nefret ile Mahir Abinin anlamsız intikamı düello ediyordu. Bu işin sonunda çekilmiş iki silahın arasına giren enayi pozisyonund
