Geçirdiğim bu gece, ailemi kaybettikten sonra yaşadığım ilk huzurlu gece olabilirdi. Başımı yaslayıp uyuyakaldığım göğse dayalı kulağıma çarpan ritmik yaşam sesi tarifi imkansız bir rahatlamayı hediye etmişti bana uzun zaman sonra. Geçmişe dönük gördüğüm kabusun ardından yanıma gelen adam, önce yatağın kenarına oturup beni teskin etmeye başlamıştı ama konuşmalarımız ilerledikçe yavaş yavaş konumu değişmiş, ayaklarını yatağa uzatmıştı ve bunca yakınlığa rağmen tedirgin hissettirecek ani herhangi bir harekette bulunmayacak kadar duyarlıydı.
"Sınırları kaldır aramızdan," demişti son itirafımdan sonra. "Aşkın içinde eğerlerin belkilerin yeri yok. İki ruh gerçekten birbirinin olmuşsa tüm koşullar ortadan kalkmalı. Ben seni istiyorum. Bu üç kağıtçı hallerini bile seviyorum."
Hafif bir gülümsem
