"Ben ettim sen etme affet
Bırakma beni bu karda kışta
Bitti geçti gitti tövbe tövbe
Aklımı aldı başımdan
Oldum eşimden arkadaşımdan
Cehaletime gençliğime ver
Hadi geri sar, al en başından
Bitti geçti gitti tövbe"
Hunharca bağırıyordum ama evden hiçbir hareket veya olumsuz da olsa bir tepki gelmemesi umutlarımı söndürmeye başlamıştı. Kızgın olduğunu bilsem de tepkisinin hafif olması cesaretimi körüklemiş, buraya bu şirin mi şirin halimle affedileceğimden çok emin gelmiştim.
Son bir umut bir kez daha başa sardım şarkıyı.
"Bitti geçti gitti, tövbeee."
"Ama sen en son can çekişiyordun. Buraya ne ara geldik şimdi, ne alaka?" diyeceksiniz hemen anlatıyorum:
O gün orada artık her şeyin ucunu bırakmış, hissedebildiğim son duygu kırıntılarıyla sevdiğimin yeşil gözlerine bakarak sadece "
