Galeri, birkaç saniye önce var olan mekân değildi artık.
Işık hâlâ açıktı ama ışığın anlamı değişmişti. Zemin hâlâ aynı taş döşemeydi ama taşların yerleri hafif kaymış gibiydi. Defne’nin nefesi hâlâ kendi göğsünden çıkıyordu ama ses, sanki biraz uzaktan geliyordu.
Gerçeklik kayması patladığında, dünya kırılmamıştı.
Sadece ikiye katlanmıştı.
Defne, arka depo kapısının eşiğinde donmuş halde duruyordu. Az önce söyleyeceği kelime hâlâ dudaklarının ucundaydı. Ama kelimenin kendisi artık anlamsızlaşmıştı. Çünkü o kelime, bir dünyaya aitti. Şimdi ise iki dünya üst üste binmişti.
Emir’in sesi kesilmişti.
Sessizlik, bir boşluk sessizliği değildi. Bir bekleme sessizliğiydi.
Ve sonra kapı…
Galerinin ana kapısı dışarıdan hafifçe hareket etti.
Defne’nin kalbi göğsüne çarptı. Ayakları onu istem
